Delaminacja warstw

Delaminacja warstw to rozdzielanie się sąsiednich warstw wydruku wskutek niewystarczającego zespolenia lub naprężeń przekraczających wytrzymałość połączenia międzywarstwowego.

Jak rozpoznać Delaminacja warstw?

Warstwy stygną i kurczą się w różnym czasie. Jeżeli powstałe naprężenia są większe niż siła wiązania między warstwami, część może pęknąć. Zjawisko bywa nasilone przy ABS, ASA, PC i innych materiałach wymagających stabilnego środowiska termicznego.

Najczęstsze przyczyny i diagnostyka

Najpierw należy sprawdzić profil materiału, temperaturę dyszy, działanie chłodzenia i obecność przeciągów. W materiałach wysokoskurczowych pomocna może być zamknięta lub aktywnie ogrzewana komora, jeśli wymaga tego materiał i drukarka.

Czego nie mylić z tym problemem?

Delaminacja nie jest tym samym co brakujące warstwy spowodowane under-extrusion. Przy delaminacji materiał został zwykle zdeponowany, ale połączenie warstw okazało się zbyt słabe.

Powiązane pojęcia

Izotropia i anizotropia, Under-extrusion, Komora robocza, Warping, Wysokość warstwy.

Jak szukać przyczyny pękania między warstwami?

Delaminacja jest silnie związana z historią cieplną wydruku. Nowa warstwa powinna połączyć się z poprzednią na tyle dobrze, aby w gotowym elemencie granice warstw nie stały się dominującą płaszczyzną pęknięcia. Zbyt niska temperatura dyszy, nadmierny nawiew lub chłodne otoczenie skracają czas, w którym powierzchnie mogą się skutecznie zespolić. W materiałach o dużym skurczu dodatkowo rosną naprężenia własne podczas stygnięcia.

Jeżeli pęknięcia pojawiają się na dużych wydrukach z ABS, ASA, PC czy podobnych tworzyw, warto ocenić stabilność temperatury w komorze i obecność przeciągów. Jeżeli problem dotyczy również prostych próbek z PLA, należy sprawdzić temperaturę hotendu, realny przepływ, średnicę filamentu oraz ewentualną under-extrusion. Niewystarczająca ilość materiału powoduje małą powierzchnię kontaktu pomiędzy ścieżkami i może naśladować słabą adhezję warstw.

W częściach mechanicznych orientacja modelu jest równie ważna jak ustawienia. Element obciążany na rozrywanie prostopadle do warstw zwykle zachowuje się inaczej niż ten sam model obciążany w płaszczyźnie ścieżek. Jeżeli kierunek siły jest znany, warto uwzględnić anizotropię już w CAD i ustawieniu modelu na stole, zamiast próbować kompensować niekorzystną orientację wyłącznie temperaturą.